“Bir sonraki şey, çocukları aşırı derecede korktukları şeylere yavaş yavaş, alıştıra alıştıra alıştırmaktır. Ancak burada büyük bir dikkat gereklidir: Çok acele etmemeli ve bu tedaviye çok erken kalkışmamalısınız; yoksa kötülüğü gidermek yerine artırırsınız.”

Locke, korkunun üstesinden gelmenin yöntemini 'aşamalı maruz bırakma' olarak tarif eder. Çocuk, korktuğu nesne ya da duruma bir anda değil, küçük ve ölçülü adımlarla yaklaştırılmalıdır. Bu süreçte sabır esastır; eğitmenin en büyük hatası aceleci davranıp çocuğu hazır olmadığı bir yüzleşmeye zorlamaktır.

Buradaki 'tedavi' kavramı dikkat çekicidir: Locke korkuyu bir tür zihinsel hastalık ya da zayıflık olarak görür ve eğitimi bir iyileştirme süreci gibi kurgular. Erkenden uygulanan sert bir yüzleştirme, çocuğun korkusunu pekiştirmekten başka işe yaramaz. İyileşme, zaman ve tekrar gerektirir.

Locke'un bu önerisi, modern psikolojideki sistematik duyarsızlaştırma yöntemini andırır. Korkularla çalışmada küçük adımlarla, güven duygusunu koruyarak ilerlemek bugün de geçerli bir ilkedir. Söz, ister eğitimde ister kişisel gelişimde olsun, değişimin sabır ve ölçülülük istediğini hatırlatır.

Bu pasaj, 'Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler' adlı eserin 115. bölümünden alınmıştır. Locke, bir önceki paragrafta çocukları gereksiz korkulardan korumayı önermiş; bu bölümde ise mevcut korkuların nasıl giderileceğini anlatmaktadır. Eser, dönemin yaygın sert disiplin anlayışına karşı daha yumuşak ve akılcı bir eğitim modeli önerir.