“Böylece anne babalar, çocukları küçükken onları şımartıp nazlandırarak doğanın ilkelerini baştan bozar; sonra da pınarı kendileri zehirledikleri halde, acı suların tadına bakınca şaşar kalırlar.”

Locke burada ebeveynlikte erken dönemde yapılan hataların, ileride telafisi zor sonuçlar doğurduğunu güçlü bir imge ile anlatıyor. Pınar ve su metaforu, çocuğun doğasını ve karakter eğitimini bir su kaynağına benzetiyor. Kaynak temiz tutulursa su da temiz akar; ancak baştan zehirlenirse, sonradan suyun acı olması kaçınılmazdır.

Locke'a göre çocukları aşırı şımartmak, onların doğal gelişimini bozar ve kötü alışkanlıkların temelini atar. Anne babalar, çocuklarının ileriki davranışlarından yakınırken kendi erken dönem tavırlarının bu davranışları hazırladığını göremezler. Vurgu, yetişkinlerin kendi sorumluluklarını görmeden sonuçlardan şikâyet etmesinin tutarsızlığına yöneliktir.

Bu söz bugün de eğitimde ve aile içi ilişkilerde geçerliliğini koruyor. Çocuğun akıllıca yönlendirilmesi ile duygusal olarak ihmal edilmesi arasında bir denge kurulması gerektiğini söyler. Locke'un yaklaşımı hoşgörü ile disiplini karşı karşıya getirmek yerine, erken dönem eğitiminin sonuçlarını anlamaya dönük bir uyarı niteliğindedir.

Bu söz, Locke'un 1693 tarihli 'Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler' adlı eserinin 35. bölümünden alınmıştır. Eserin bu bölümünde Locke, çocukların kişilik ve davranışlarının erken yaşlardan itibaren nasıl şekillendiğini ele alır ve ebeveynlerin aşırı hoşgörüsünün ileride yönetilemeyecek huylara yol açacağını savunur. Yazar burada, çocuk eğitiminde önceden alınması gereken önlemlerin ne kadar belirleyici olduğunu ön plana çıkarır.