“Bu adımlarla, tehlikenin korkusuyla yapması gereken şeyden caymayacak kadar kararlılık kazandığında; ani ya da riskli durumlarda korku zihnini dağıtmadığında, bedenini titretmediğinde ve onu eylem için yetersiz kılmadığında ya da eylemden kaçırmadığında, işte o zaman akıl sahibi bir yaratığın cesaretine sahip demektir: ve uygun fırsatlar önümüze çıktıkça çocukları âdet ve alıştırma yoluyla böyle bir metanete kavuşturmaya çalışmalıyız.”

Locke bu sözünde cesaretin hayvani bir atılganlık değil, akılla yönetilen bir erdem olduğunu vurgular. Ona göre cesaret, tehlikenin yokluğu ya da korkunun hissedilmemesi değil, korkuya rağmen doğru olanı yapabilme kapasitesidir. Korku zihni dağıttığında ve bedeni denetimden çıkardığında insan, akıl sahibi bir yaratığa yakışmayan bir çaresizlik içinde kalır. Gerçek cesaret, zihnin bu dağılmayı aşarak eylemde bulunabilmesidir.

Bu anlayış, Locke'un daha geniş epistemoloji ve ahlak felsefesiyle de uyumludur: İnsan, akıl yürütebilen bir varlıktır ve ahlaki davranış, aklın duygusal tepkiler üzerinde denetim kurabilmesine bağlıdır. Bu nedenle eğitim, çocukların yalnızca bilgi edinmesini değil, aynı zamanda duygularını ve korkularını akılla yönetmeyi öğrenmesini de hedeflemelidir. Korku, yerinde ve doğru bir uyarıcı olabilir; ancak insanı felç eden, aklı devre dışı bırakan bir korku, hem kişisel hem ahlaki gelişimin önünde büyük bir engeldir.

Bu söz, John Locke'un Some Thoughts Concerning Education (1693) adlı eserinin 115. bölümünden alınmıştır. Locke bu bölümde, çocukların küçük acılarla ve korku uyandıran durumlarla kontrollü biçimde karşılaştırılarak nasıl cesaret sahibi bireyler haline getirilebileceğini anlatır. Eser, Locke'un eğitim anlayışının temel metinlerinden biri olarak kabul edilir ve özellikle karakter eğitimi ile akıl eğitiminin iç içe yürütülmesi gerektiği fikrini savunur.