“Bu soylu ve erkeksi kararlılığı kazanmanın ilk adımı, çocukları küçükken her türlü korkutucu şeyden özenle uzak tutmaktır. ...Zayıf ve ürkek bir zihne sahip olup, küçükken yaşadıkları bir korkunun etkilerini bütün hayatları boyunca taşıyan kişilerin örnekleri her yerde görülür ve bu yüzden mümkün olduğunca önlenmelidir.”

Locke burada insan karakterinin en çok çocuklukta biçimlendiği ilkesinden yola çıkar. Ona göre yetişkinlikteki metanet, çocuklukta atılan temellere dayanır. Korku, zihne erken yaşta yerleştiğinde silinmesi güç izler bırakır; çocukken yaşanan ani bir korku, ömür boyu sürecek bir ürkekliğe ve güvensizliğe dönüşebilir.

Bu yaklaşım, Locke'un zihni doğuştan boş bir levha olarak gören ampirist anlayışıyla uyumludur. Zihin, deneyimlerle doldurulduğuna göre eğitimci ve ebeveynlerin görevi, çocuğun zihnine hangi izlenimlerin gireceğini dikkatle yönetmektir. Korku veren deneyimlerden korunmak bir yoksunluk değil, zihinsel sağlamlığın ön koşuludur.

Sözün bugünkü değeri, çocuk yetiştirmede koruma ile aşırı korumanın ayrımını düşündürmesindedir. Locke, çocuğu her şeyden sakınmayı değil, bilinçsiz ve gereksiz korkuların ekilmesini önlemeyi savunur. İstemeden çocuğa aşılanan korkular, yetişkinlikte cesaretin yerini alabilir.

Bu söz, John Locke'un 1693'te yayımlanan 'Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler' (Some Thoughts Concerning Education) adlı eserinin korku ve cesaret konusunu ele alan 115. bölümünden alınmıştır. Eser, Locke'un arkadaşı Edward Clarke'a çocuğunun eğitimi hakkında yazdığı mektuplardan doğmuştur ve dönemin soylu ailelerine pratik bir eğitim rehberi sunmayı amaçlar.