“Çocuklar en başından itibaren herhangi bir canlıyı öldürmekten ya da ona eziyet etmekten nefret edecek şekilde yetiştirilmeli ve kendisinden daha üstün bir varlığın korunması ya da yararı için olmadıkça hiçbir şeyi bozmamaları ya da yok etmemeleri öğretilmelidir.”

Locke bu sözünde, eğitimin yalnızca çocuğun kendi karakterini ve yeteneklerini geliştirmekle sınırlı kalmaması gerektiğini, aynı zamanda çocuğun diğer canlılara ve eşyaya karşı ahlaki bir sorumluluk duygusu kazanmasını da içerdiğini savunur. Ona göre yıkıcılık ve zalimlik, insanda kendiliğinden var olan masum eğilimler değil, önlenmesi gereken zararlı yönelimlerdir. Bir çocuğun küçük bir hayvana eziyet etmesi, yalnızca o anki davranışın kötülüğüyle değil, ileride daha büyük zalimliklere kapı aralama potansiyeliyle de değerlendirilmelidir.

Sözün ikinci kısmı, yıkıcılığın hangi koşullarda meşru sayılabileceğine dair ölçülü bir kural koyar: Yok etme, ancak daha değerli bir varlığın korunması ya da yararı için yapılırsa kabul edilebilir. Bu, insanın doğa ve hayvanlar üzerindeki gücünü sınırsız değil, akıl ve ahlakla sınırlanmış bir güç olarak gören bir anlayışı yansıtır. Bugün bu düşünce, çocuklara hayvan sevgisi ve çevre bilinci kazandırmanın ahlaki temeli olarak da okunabilir.

Bu söz, John Locke'un Some Thoughts Concerning Education (1693) adlı eserinin 116. bölümünden alınmıştır. Kitabın bu bölümünde Locke, çocukların şefkat ve merhamet duygularının nasıl geliştirilebileceğini ele alır. Hayvanlara eziyet etme eğiliminin erken yaşta fark edilip düzeltilmesi gerektiğini savunan Locke, bu konuyu yalnızca görgü kuralları çerçevesinde değil, ahlaki karakterin inşası açısından önemli bir mesele olarak görür.