“Çocuklar (hatta yetişkinler de) en çok örnekle öğrenir.”

Locke'un bu kısa ve özlü sözü, insan doğasına ilişkin temel bir gözlemi ifade eder: Öğrenme sürecinde soyut kurallar ve sözlü uyarılar değil, somut örnekler ve gözlemlenebilir davranışlar daha etkilidir. Çocuklar çevrelerindeki kişilerin yaptıklarını izleyerek, onları taklit ederek davranış kazanırlar. Locke'un parantez içinde "hatta yetişkinler de" demesi, bunun yalnızca çocuklara özgü bir durum olmadığını, insanın her yaşta örnekten etkilendiğini vurgular.

Bu fikir, Locke'un ampirist felsefesiyle de uyumludur: İnsan zihni deneyim ve gözlem yoluyla dolar; bu nedenle canlı örnekler, soyut öğretilerden daha güçlü bir iz bırakır. Eğitimde öğretmenin ve ebeveynin bizzat model olmasının önemi, bu sözün doğal bir sonucudur.

Günümüzde de bu ilke geçerliliğini korur: Aile içinde konuşulan değerler ile sergilenen davranışlar arasında çelişki olduğunda, çocuklar çoğu zaman söyleneni değil görüleni benimserler. Bu yüzden etkili eğitim, anlatmaktan çok göstermeyi gerektirir.

Bu cümle, 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 67. bölümündeki bir paragrafın başlangıcıdır. Locke bu bölümde, çocukların davranışlarını belirleyen asıl unsurun arkadaş çevresi ve etrafındaki örnekler olduğunu tartışmaktadır.