“Çocukları eğitmenin ve davranışlarını biçimlendirmenin bütün yolları arasında en yalını, en kolayı ve en etkilisi, yapmalarını ya da kaçınmalarını istediğiniz şeylerin örneklerini gözlerinin önüne koymaktır; bu örnekler, tanıdıkları kişilerin uygulamaları içinde, güzellikleri ve yakışıksızlıkları üzerine bazı düşüncelerle birlikte gösterildiğinde, onları taklide çekmekte ya da caydırmakta, kendilerine yapılabilecek herhangi bir sözlü öğütten daha güçlüdür.”

Locke, ahlak ve görgü eğitiminde soyut kurallar yerine somut örneklerin gücünü vurgular. Çocukların davranış öğrenmede en etkili yolunun, çevrelerindeki gerçek insanların davranışlarını gözlemlemek olduğunu söyler. Tanıdıkları birinin nazik ya da kaba davranışını görmek, çocuğa uzun bir ahlak dersinden daha derin iz bırakır.

Burada örneklerin yalnızca sergilenmesi değil, aynı zamanda bu örneklerin neden güzel ya da yakışıksız olduğunun kısaca açıklanması önemlidir. Locke böylece gözlemi ve muhakemeyi birleştirir; çocuk hem görür hem de gördüğünü değerlendirmeyi öğrenir. Bu, bir önceki bölümdeki akıl yürütme vurgusuyla tutarlıdır.

Günümüzde bu fikir, model alma yoluyla öğrenme ve sosyal öğrenme kuramlarıyla örtüşür. Çocukların ebeveynlerini ya da öğretmenlerini taklit ederek öğrendiği, sözden çok davranışın eğittiği yaygın bir kabuldür. Locke'un çağrısı açıktır: Çocuğa ne yapması gerektiğini söylemektense, nasıl yapıldığını yaşayan örneklerle göstermek gerekir.