“Dayak atmak, çocukların düzeltilmesinde kullanılacak en kötü ve dolayısıyla en son çaredir; ancak bütün yumuşak yollar denendikten ve başarısız oldukları kanıtlandıktan sonra, yalnızca son çare durumlarında başvurulmalıdır; bu kural iyi gözetilirse, darbelere çok nadiren gerek kalır.”

Locke, fiziksel cezayı eğitimin en son ve en istenmeyen aracı olarak konumlandırır. Ona göre dayak, çocuğu yalnızca geçici olarak bastırır; korku yaratır, ama ahlaki bir kavrayış ya da kalıcı bir davranış değişikliği sağlamaz. Bu yüzden bir eğitimci, dayağa başvurmak zorunda kalıyorsa bu, daha önceki sabırlı ve yumuşak yöntemlerin tükendiğinin işaretidir.

Bu yaklaşım, Locke'un çocuğu akıl yürütebilen bir varlık olarak gören eğitim felsefesiyle tutarlıdır. Eğer çocuk akıl ve örnek yoluyla eğitilebiliyorsa, zor kullanmak hem gereksiz hem de zararlıdır. Şiddet, çocuğun korkuya dayalı bir itaat geliştirmesine yol açar; bu da ileride özgür ve ahlaklı bir birey olmasını engeller.

Locke'un bu görüşü, kendi döneminde bedensel cezanın yaygın olduğu düşünülürse oldukça ileri bir konumdur. Bugün de çocuk gelişimi alanındaki araştırmalar, fiziksel cezanın uzun vadede olumsuz etkileri olduğunu destekler. Söz, eğitimde sabrın, iknanın ve şiddetsiz yöntemlerin önceliğine dair güçlü bir ilke olarak okunabilir.