“Dünyaya karşı tek çit, onun iyice bilinmesidir; genç bir beyefendi kaldırabildiği ölçüde, kademe kademe bu bilgiye sokulmalıdır ve güvenli, hünerli ellerin rehberliğinde olması koşuluyla ne kadar erken olursa o kadar iyidir.”

Locke burada eğitimin yalnızca kitaplardan ibaret olmadığını, genç bir insanı hayata hazırlamanın asıl görev olduğunu söyler. Dünyayı tanımak, onun tehlikelerine karşı bir tür koruyucu çit örmek gibidir; fakat bu çit çocuk birdenbire gerçeklerin içine atılarak değil, adım adım, taşıyabileceği ölçüde kurulmalıdır. Vurgu, eğitimcinin rolü üzerindedir: Bilgi aktarmak yetmez, çocuğu güvenle yönlendirebilecek deneyimli bir el gerekir. Locke'un bu yaklaşımı, onun genel olarak deneyime dayalı bilgi anlayışıyla da uyumludur; zihin boş bir levha olarak doğar ve doğru izlenimlerle doldurulmayı bekler. Bu nedenle çocuğa dünyanın nasıl işlediğini erkenden ama özenle öğretmek, onu ileride karşılaşacağı aldatmalara ve hayal kırıklıklarına karşı donatmanın yoludur.

Bugünün okuru için bu söz, aşırı korumacılık ile çocuğu tamamen kendi hâline bırakma arasındaki dengenin önemini hatırlatır. Locke, ne dünyayı çocuktan bütünüyle saklamayı ne de onu hazırlıksız biçimde dünyanın ortasına fırlatmayı savunur; ikisinin arasında, çocuğun gelişim hızına saygı duyan bilinçli bir rehberliği önerir.

Locke, 1693'te yayımlanan Some Thoughts Concerning Education adlı eserinde, bir soylunun oğlunun eğitimini pratik bir bakışla ele alır. Eserin bu bölümünde, pedagojik ilgisini ders programından çıkarıp genç bir beyefendinin dünyaya nasıl tanıtılması gerektiği meselesine yöneltir. Dönemin İngiltere'sinde soylu çocukların eğitimi çoğu kez Latince ve klasik metinlere boğulmuşken, Locke gerçek hayat bilgisinin ve karakter eğitiminin en az bunlar kadar önemli olduğunu savunur.