“Ebeveynlerin dikkat etmesi gereken şey... hayal gücünün arzuları ile doğanın ihtiyaçları arasında ayrım yapmaktır.”

Locke bu sözünde, çocuk yetiştirmede ebeveynlerin istekleri ve ihtiyaçları birbirinden ayırt edebilmesinin önemini vurgular. 'Doğanın ihtiyaçları' ifadesiyle açlık, susuzluk, dinlenme, korunma gibi insan varlığının temel gereksinimlerini kasteder. 'Hayal gücünün arzuları' ise sonradan edinilen, geçici heveslere ve kaprislere dayanan istekleri ifade eder. Ona göre ebeveynin görevi, ikisi arasındaki sınırı doğru çizmektir.

Bu ayrım, Locke'un eğitim felsefesindeki temel ilkelerden biridir. Birincil ihtiyaçların karşılanması çocuğun sağlıklı gelişimi için zorunludur; ancak hayalî arzuların her zaman yerine getirilmesi çocuğu şımartır, sabır ve ölçülülük gibi erdemlerin gelişmesini engeller. Locke, çocuğun ağlamasının ya da ısrarının her zaman gerçek bir ihtiyaca işaret etmediğini, bazen yalnızca bir hevesi dayatma çabası olduğunu belirtir.

Bu düşünce, günümüz ebeveynlik ve tüketim kültürü tartışmalarıyla da ilişkilidir. Çocuğun her isteğini yerine getiren ebeveynler, onun kendini kontrol etme becerisini zayıflatır. Locke'un önerisi, ebeveynlerin hem şefkatli hem de tutarlı olmaları, gerçek ihtiyaçları cömertçe karşılarken keyfî isteklere karşı makul bir direnç göstermeleridir. Böylece çocuk, arzularını erteleme ve yönetme yetisi kazanır; bu da özgür ve sorumlu bir birey olmanın temelidir.

Bu ifade, 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 107. bölümünde geçer. Locke burada çocukların istekleriyle başa çıkma konusunu ele alır. Eserin genel akışı içinde, aşırı hoşgörü ile aşırı sertlik arasında orta bir yol bulmaya çalışan Locke, ebeveynlere çocuğun taleplerini değerlendirirken ölçülü ve akılcı olmayı öğütler. Bu ayrım, onun insan doğasına dair görüşüyle de bağlantılıdır: İnsan zihni doğuştan boş bir levha (tabula rasa) olduğundan, çocuğun karakteri büyük ölçüde çevrenin ve eğitimin ürünüdür; bu yüzden ebeveynlerin erken yaşta doğru alışkanlıklar kazandırması kritik önemdedir.