“Gerçekten, tüm insanlığın korunması, elinden geldiğince, herkesin kanaati olsaydı — ki zaten herkesin görevidir ve dinimizi, siyasetimizi ve ahlakımızı düzenleyecek gerçek ilke budur — dünya olduğundan çok daha sakin ve iyi huylu olurdu.”

Locke burada ahlakın, dinin ve siyasetin tek bir ortak ilkeye dayanması gerektiğini savunur: her insanın kendi gücü ölçüsünde tüm insanlığın iyiliğini, korunmasını ve esenliğini gözetmesi. Ona göre bu yalnızca yüce bir ideal değil, aynı zamanda her bireyin üzerine düşen bir ödevdir.

Düşünürün vurguladığı nokta, insanların din, siyaset ve ahlak alanlarında farklı davranış kalıplarını benimsemek yerine hepsini tek bir merkezde, yani insanlığın ortak iyiliğinde buluşturması gerektiğidir. Böyle bir kanaat yaygınlaştığında, toplumsal çatışmalar azalır, insanlar birbirine karşı daha yumuşak ve anlayışlı hale gelir.

Bugünün okuruna bu söz, bireysel çıkar ve grup aidiyetlerinin ötesine geçip ortak insanlık bilincine dayalı bir ahlak anlayışının, toplumsal huzurun temel koşulu olduğunu hatırlatır.

Locke'un 1693'te yayımlanan "Some Thoughts Concerning Education" adlı eseri, çocukların hem ahlaki hem entelektüel eğitimine dair pratik öğütler içerir. Bu pasaj, eserin 116. bölümünde yer alır ve çocuklara başkalarına zarar vermemeyi, tüm insanlığa karşı iyiliksever olmayı öğretmenin önemini vurgular.