“İyi bir dostu gücendirmekten, gelecekteki beklentilerinin bir kısmını kaybetmekten daha çok korkmaya başlayıncaya kadar, onun üzerinde sahip olmanız gereken güce sahip olamazsınız.”

Bu sözde Locke, ebeveyn otoritesinin gerçek temelini açıklar. Ona göre bir babanın oğlu üzerindeki gücü, maddi miras vaadi veya ceza tehdidiyle değil, çocuğun babasını sevdiği ve saygı duyduğu bir dost olarak görmesiyle kurulur. Çocuk, babasını gücendirmekten korktuğunda, bu korku dışsal bir cezadan değil, içsel bir bağlılıktan kaynaklanır.

Locke için bu, eğitimin duygusal ve ahlaki boyutunun özüdür. Çocuk babasını yalnızca gelecekteki çıkarlarının kaynağı olarak görürse, itaati çıkarcı ve yüzeysel olur. Ancak babasını gerçek bir dost olarak benimsediğinde, onun onayını kazanma ve güvenini sarsmama isteği davranışlarını içten gelen bir ilkeyle yönlendirir. Bu, korku ve ceza yoluyla değil, sevgi ve saygı yoluyla işleyen bir otoritedir.

Bu düşünce, modern pedagojide de önemli bir yeri olan 'içsel motivasyon' kavramına benzer. Çocuk dış baskıyla değil, sevdiği birinin gözündeki değerini koruma arzusuyla hareket ettiğinde, davranışları daha kalıcı ve ahlaki bir temele oturur. Locke'un buradaki mesajı, gerçek otoritenin sevgiden doğduğu ve dostluk bağının disiplinin en sağlam zemini olduğudur.

Bu söz de 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 97. bölümünde yer alır. Locke, 96. bölümde başladığı baba-oğul ilişkisi tartışmasını sürdürür. Çocuğun babasını bir dost ve sığınak olarak görmesi fikrini geliştirirken, otoritenin ancak bu duygusal bağ kurulduğunda gerçek anlamda işleyeceğini savunur. Bu yaklaşım, dönemin yaygın olan katı disiplin anlayışına karşı ileri sürülmüş yenilikçi bir eğitim ilkesidir. Locke, eserinin genelinde çocuğun akıl yürütme yetisi ve duygusal ihtiyaçlarının göz önünde bulundurulması gerektiğini vurgular.