“İyi ve kötü terbiyede birçok şeyin güzelliği ya da çirkinliği, kendileri hakkında verilebilecek herhangi bir kural ya da talimattansa, başkalarının örneklerinde daha iyi öğrenilir ve onlarda daha derin izler bırakır.”

Bu söz, görgü ve terbiye eğitiminde kuralların yetersiz kaldığını, asıl öğretici olanın canlı örnekler olduğunu yineler. Locke'a göre bir davranışın zarif mi yoksa kaba mı olduğunu anlatmak güçtür; çünkü bu tür incelikler soyut tariflere kolayca sığmaz. Ama bir insanın davranışında o zarafeti ya da kabalığı görmek, çocuğa anında ve kalıcı bir kavrayış kazandırır.

Bu görüş, Locke'un deneyci felsefesiyle bağlantılıdır. Bilgi soyut kurallardan değil, duyularla alınan izlenimlerden doğar. Görgü gibi estetik ve toplumsal bir beceri söz konusu olduğunda bu daha da belirgindir; çünkü zarafet kitaptan öğrenilen bir formül değil, gözlemlenerek içselleştirilen bir duyarlılıktır.

Bugün bu düşünce, sosyal becerilerin ve duygusal zekânın büyük ölçüde model alma yoluyla kazanıldığını söyleyen eğitim yaklaşımlarını önceler. Bir çocuğa nazik olmayı öğretmenin en iyi yolu, ona nazik davranmak ve nazik insanları görmesini sağlamaktır; kuru bir nezaket listesi okutmak değil.