“Kelimeleri hiçbir açık ve sabit anlam yüklemeden kullanan kişi, kendisini ve başkalarını yanılgıya sürüklemekten başka ne yapmaktadır? Ve bunu bilerek yapan kişi, hakikatin ve bilginin düşmanı sayılmalıdır.”

Locke bu sözde, dilin özensiz ve bilinçli olarak belirsiz kullanımını ahlaki bir sorun olarak da ele alır. Belirsiz kelimelerle konuşan kişi yalnızca kendisini değil, çevresindekileri de yanlış düşünmeye yönlendirmektedir. Kelimelerin anlamını istikrarsızlaştırmak, ortak akıl yürütme zeminini tahrip eder ve insanları yanlış sonuçlara götürür.

Locke bir adım daha ileri giderek, bunu kasıtlı olarak yapan kişinin hakikatin ve bilginin düşmanı olarak görülmesi gerektiğini söyler. Onun felsefesinde bilgi, açık ideler ve bu ideleri doğru biçimde temsil eden kelimeler üzerine kurulur. Bu temeli bilerek sarsan kişi, başkalarının gerçeği kavramasını engellemiş olur. Bu nedenle dilin kötüye kullanımı yalnızca epistemolojik bir mesele değil, aynı zamanda bir dürüstlük meselesidir.

Bugün bu söz, kavramları bilinçli biçimde çarpıtan, kelimeleri manipüle ederek kamuoyunu yanlış yönlendiren söylemler için güçlü bir uyarıdır. Locke'un çizdiği çerçeve, kamusal alanda dilin sorumlu kullanımının demokratik tartışma kültürünün ve sağlıklı bilgi paylaşımının ön koşulu olduğunu gösterir.

Söz, "İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme"nin üçüncü kitabının on birinci bölümünde yer alır. Bu bölüm, kelimelerin kötüye kullanımının yol açtığı sonuçları ele alır; Locke, dilin belirsiz ve istikrarsız kullanımının insanları nasıl yanılgıya sürüklediğini ve özellikle dini ve felsefi tartışmalarda bu durumun ne kadar yaygın olduğunu göstermeye çalışır. Bilinçli olarak belirsiz konuşanları hakikatin düşmanı sayması, eserin genelinde sürdürdüğü ahlaki ve epistemolojik dil eleştirisinin en keskin ifadelerinden biridir.