“Korkunun temelinde acı yattığına göre, çocukları korkuya ve tehlikeye karşı dayanıklı kılmanın ve sağlamlaştırmanın yolu, onları acıya katlanmaya alıştırmaktır. Şefkatli ebeveynler bunu çocuklarına karşı çok doğal olmayan bir tutum ve çoğunluk da akıl dışı bulacaktır elbette...”

Locke burada cesaret eğitiminin en tartışmalı önerisini sunar: Çocuklar acıya katlanmaya alıştırılmalıdır. Bunu bir zalimlik önerisi olarak değil, akılcı bir hazırlık olarak savunur. Acı kaçınılmaz olduğuna göre, onunla küçük yaşta tanışan kişi, onu hayatın doğal bir parçası olarak karşılamayı öğrenir ve ölçüsüz bir korkuya kapılmaz.

Kendi döneminin okuru olan ebeveynlerin tepkisini öngörür: Böyle bir yöntem soğuk ve zalimce görünecektir. Ancak Locke'a göre asıl zalimlik, çocuğu acıyla hiç yüzleştirmeden büyütmek ve sonra onu acının kaçınılmaz olduğu bir dünyaya savunmasız bırakmaktır. Şefkat, çocuğu her şeyden korumakta değil, onu hayata hazırlamakta aranmalıdır.

Söz, günümüzde aşırı korumacı ebeveynlik tartışmalarına da ışık tutar. Küçük zorluklardan bile sakınılan çocuklar, yetişkinlikte sıradan aksilikler karşısında kırılgan olabilir. Locke'un önerisi, ölçülü bir dayanıklılık eğitiminin çocuğa duyulan sevgiyle çelişmediğini hatırlatır.

Bu pasaj, 'Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler' adlı eserin 115. bölümünden alınmıştır. Locke, korkunun kaynağını acı olarak belirledikten sonra, çocukları korkuya karşı sağlamlaştırmanın yolunu tartışır. Eser, 17. yüzyıl sonunda İngiltere'de kaleme alınmış olup, dönemin sert ve cezaya dayalı eğitim anlayışından farklı, akılcı ve deneysel bir pedagoji önerir.