“"Madem hiçbiri onlara satın alınmayacaksa, izin verdiğiniz oyun araçlarını nasıl edinecekler?" diye sorulursa, yanıtım şudur: Onları kendileri yapmalıdırlar ya da en azından buna çalışıp kendileri girişmelidirler. ...Ve tıkandıkları yerde onlara yardım ederseniz, bu sizi onlara satın alacağınız pahalı oyuncaklardan daha çok sevdirecektir.”

Locke bu pasajda, çocukların oyuncak ihtiyacına dönük yaygın bir itiraza cevap verir. Ona göre en değerli oyuncaklar satın alınan, hazır ve pahalı nesneler değil; çocuğun kendi emeğiyle ürettiği, üretirken uğraştığı ve tamamladığı nesnelerdir. Çocuğu hazır tüketim nesnelerine boğmak, onun yaratıcılığını ve becerisini köreltir.

Pasajın ikinci cümlesi eğitimde ilişki boyutuna dikkat çeker: Çocuğun zorlandığı bir anda ebeveynin ya da eğitimcinin sağladığı yardım, ona verilen en pahalı hediyeden daha güçlü bir bağ kurar. Bu, Locke'un genel eğitim felsefesinde önemli bir yer tutar: Eğitim yalnızca bilgi aktarımı değil, aynı zamanda güvene dayalı bir ilişkidir.

Günümüz açısından bakıldığında bu söz, hazır tüketim kültürüne karşı çocuğu etkin bir üretici konumuna koymanın, ona yalnızca beceri değil aynı zamanda özgüven ve bağımsızlık da kazandıracağını hatırlatır. Emek vererek ortaya konan şey, kişiye hazır alınan şeyden daha değerlidir.

Bu söz, Some Thoughts Concerning Education'ın 130. bölümünden alınmıştır. Locke burada, çocukların oyuncakları konusundaki görüşlerini sürdürür. 129. bölümde oyunun bir iş gibi dayatılmaması gerektiğini savunmuş; 130. bölümde de oyuncakların satın alınmak yerine çocukların kendi emeğiyle yapılmasının önemini ve ebeveyn yardımının kurduğu duygusal bağı vurgular.