“Meraklı çocukların doğal ve öğretilmemiş soruları çoğu zaman, düşünen bir insanın zihnini harekete geçirecek şeyler sunar. Ve bence bir çocuğun beklenmedik sorularından, ödünç aldıkları kavramlara ve eğitimlerinin önyargılarına göre alışılmış yolda konuşan yetişkinlerin söylemlerinden sık sık daha fazla şey öğrenilir.”

Locke bu sözde çocukların doğal merakının, yetişkinlerin kalıplaşmış düşünme biçimlerinden daha değerli olabileceğini savunur. Çocuk henüz toplumun ve eğitim sisteminin önyargılarıyla şekillenmemiştir; bu yüzden soruları taze, doğrudan ve sıradan kabulleri sorgulayıcı niteliktedir.

Düşünür, yetişkinlerin çoğu zaman başkalarından devraldıkları fikirleri ve yerleşik kalıpları tekrarladıklarını, buna karşılık çocukların hiçbir ön kabulü olmadan dünyaya baktıklarını vurgular. Bu bakış açısı, deneyci felsefesiyle de uyumludur: bilgi doğuştan gelmez, deneyim ve gözlemle kazanılır; çocukların saf merakı bu deneyimin en canlı biçimidir.

Bugünün okuruna bu söz, öğrenmeye açık olmanın ve şaşırtıcı soruları ciddiye almanın entelektüel gelişim için önemini hatırlatır; yaş ya da konum, düşüncenin değerini belirleyen ölçütler değildir.

Eserin 121. bölümünden alınan bu pasajda Locke, yetişkinlerin çocukların sorularını küçümsemek yerine onlardan öğrenebileceklerini kabul etmeleri gerektiğini anlatır. Çocukların önyargısız bakış açısının, kalıplaşmış yetişkin düşüncesine kıyasla daha özgün olabileceğini savunur.