“Öğrendikleri hiçbir şey onlara asla yük hâline getirilmemeli ya da bir görev olarak dayatılmamalıdır. Böyle önerilen her şey kısa sürede sıkıcı olur; zihin, önceden zevk alınan ya da kayıtsız kalınan bir şey olsa bile ona karşı bir tiksinme duyar. Bir çocuğa her gün belirli bir saatte, canı istese de istemese de topacını çevirmesi buyurulsun; bu ondan sabah ve öğleden sonra şu kadar saatini harcaması gereken bir görev olarak istenilsin ve bakın bakalım, bu durumda kısa sürede herhangi bir oyundan bıkmayacak mı? Yetişkinler için de böyle değil mi?”

Locke, öğrenmeyi zorla dayatılan bir göreve dönüştürmenin, çocukta o etkinliğe karşı kalıcı bir soğukluk yarattığını savunur. Fikrin özü, insan zihninin özerklik talebidir: Bir şey zorunluluğa dönüştüğünde, içsel motivasyon söner. Locke'un topaç örneği bu ilkeyi güçlü biçimde somutlaştırır: En sevilen oyun bile mecburi bir ödev hâline geldiğinde cazibesini yitirir.

Bu düşünce, Locke'un 'tabula rasa' olarak gördüğü zihnin deneyim yoluyla şekillendiği fikriyle bağlantılıdır: Eğitimci, çocuğun doğal merakını ve oyun arzusunu bir düşman olarak görmek yerine bir kaynak olarak kullanmalıdır. Zorlama, kısa vadede itaat sağlasa da uzun vadede öğrenme arzusunu öldürür. Modern eğitim tartışmalarında içsel motivasyon, oyunlaştırma ve ödev yükü üzerine söylenenlerin erken bir ifadesi olarak da okunabilir.

Locke, 'Some Thoughts Concerning Education' (1693) adlı eserinin 73. bölümünde, çocuklara öğrenmenin külfet olarak sunulmaması gerektiğini açıklar. Eser, Edward Clarke'ın oğlunun eğitimi için yazdığı özel mektuplardan doğmuş ve dönemin aristokrat eğitim anlayışına pratik bir alternatif olarak formüle edilmiştir. Bu pasaj, oyun ve öğrenme arasındaki ilişkiyi ele alan daha geniş bir tartışmanın parçasıdır.