“Öğrenmek istedikleri ve hakkında bilgi sahibi olmayı arzu ettikleri herhangi bir şeyi sorduklarında, her zaman dinlenmeli, adil ve nazik bir biçimde yanıtlanmalıdırlar. Çocuklarda merak, diğer iştahlar baskılandığı kadar özenle beslenmelidir.”

Locke, çocukların merak duygusunun eğitimdeki merkezî rolünü vurgular. Çocukların sorularının ciddiye alınması ve sabırla, nazikçe cevaplanması gerektiğini söyler. Ona göre merak, çocuğun öğrenme arzusunun en saf ve en güçlü biçimidir; bu yüzden bastırılmamalı, aksine özenle desteklenmelidir. Diğer iştahların —yani bedensel ve keyfî arzuların— denetlenmesi gerekirken, bilme arzusu bir istisna oluşturur.

Bu yaklaşım, Locke'un genel eğitim felsefesiyle uyumludur. O, öğrenmeyi ezberden ve zorlamadan kurtarmayı, çocuğun doğal ilgisi üzerinden ilerletmeyi savunur. Çocuk soru sorduğunda aslında zihninin aktif olarak çalıştığını, dünyayı anlamaya çalıştığını gösterir. Ebeveyn ya da öğretmen bu anı küçümser, geçiştirir veya azarlarsa, çocuğun öğrenme isteği körelir. Oysa sorularına ciddi yanıtlar alan bir çocuk, bilgiye ulaşmanın değerini öğrenir.

Bu düşünce, günümüzde 'merak temelli öğrenme' ya da 'sorgulayıcı eğitim' adı verilen yöntemlerin erken bir habercisi sayılabilir. Çocuğun sorularına verilen nitelikli yanıtlar, yalnızca bilgi aktarmakla kalmaz, aynı zamanda çocuğun kendine güvenini ve bağımsız düşünme becerisini geliştirir. Locke'un bu vurgusu, ebeveynler ve öğretmenler için bugün de geçerliliğini koruyan bir ilkedir.

Bu söz, 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 108. bölümünden alınmıştır. Locke bu bölümde çocukların soru sorma ve öğrenme isteğinin nasıl ele alınması gerektiğini tartışır. Eserin temel amacı, İngiliz beyefendisine uygun bir eğitim modeli sunmaktır; ancak Locke'un önerileri genel çocuk eğitimi için de geçerli ilkeler içerir. Dönemde çocukların sorularının çoğu zaman önemsiz görüldüğü ya da susturulduğu düşünülürse, Locke'un merakı beslemeye yönelik bu ısrarı oldukça ileri görüşlü bir tutumdur.