“Ona başkalarını sevmeyi ve onlara karşı iyi huylu olmayı erken yaşta öğretmek, dürüst bir insanın gerçek temelini erkenden atmaktır; çünkü bütün haksızlıklar genellikle kendimize duyduğumuz aşırı sevgiden ve başkalarına duyduğumuz sevgi yetersizliğinden doğar.”

Locke bu sözünde ahlak eğitiminin temeline başkalarını sevmeyi koyar. Ona göre dürüst bir insan olmanın koşulu, bencil bir dünya görüşünden sıyrılabilmektir. Haksızlığın kökenini ise basit bir bilgi eksikliğinde değil, sevgi dengesinin bozulmasında arar: Kendini aşırı sevmek ve başkalarını yeterince sevmemek, insanı başkasının hakkını çiğnemeye götüren temel eğilimdir.

Bu yaklaşım, Locke'un insan doğasına dair iyimser ama gerçekçi görüşünü yansıtır. İnsan doğuştan kötü değildir; ancak eğitimsiz bırakılırsa bencillik güçlenir. Ahlak eğitimi bu yüzden ceza ve korkutma yoluyla davranış öğretmekten çok, çocuğun içinde başkalarına karşı iyi duyguların erken yaşta geliştirilmesiyle yapılmalıdır. İyi huy, zorlamayla değil, erken yaşta verilen alışkanlık ve örneklerle yerleşir.

Bugünün okuru için bu söz, ahlak gelişiminin yalnızca kuralları ezberletmek değil, duygusal bir temel kurmak olduğunu hatırlatır. Empati, başkasını gözetme ve adil davranma gibi erdemler, insanın kendisiyle başkaları arasında kurduğu sevgi ve sorumluluk dengesinden köken alır. Bu denge ne kadar erken kurulursa, kişinin ileride dürüst ve adil bir insan olma ihtimali o kadar güçlenir.

Bu söz, Some Thoughts Concerning Education'ın 139. bölümünden alınmıştır. Locke bu bölümde çocuklara erdem ve ahlak eğitiminin nasıl verilmesi gerektiğini ele alır. Eserin genelinde çocuğun karakterinin erken yaşta şekillendiğini ve eğitimcinin asıl görevinin bilgi yüklemekten önce karakter inşa etmek olduğunu savunur.