“Ona her gün şu kadar saat oynamasını buyurun ve bunu yaptığından emin olun; göreceksiniz ki kısa sürede bu oyundan bıkacak ve onu bırakmak isteyecektir. Hoşlanmadığınız eğlenceleri onun için bir iş haline getirerek, kendiliğinden ve zevkle yapmasını istediğiniz şeylere yönelecektir; özellikle de bunlar, ona emredilen o oyundaki görevi yerine getirmesinin ödülleri olarak sunulursa.”

Locke bu sözüyle, insan doğasında iş ile oyun arasındaki ayrımın büyük ölçüde bir algı meselesi olduğunu gösterir. Bir şey özgürce seçildiğinde ve zorunluluk hissi taşımadığında oyun, başkaları tarafından dayatılıp denetlendiğinde ise iş haline gelir. Bu yüzden çocuğa sevdiği bir oyunu bile zorunlu bir görev gibi verirseniz, o oyun cazibesini kaybeder.

Buradaki eğitim stratejisi zarif ve etkilidir: Eğitimci, çocuğun aşırı düşkün olduğu bir oyunu programlı bir ödeve dönüştürerek çocuğun ona olan ilgisini azaltır; buna karşılık asıl yapılmasını istediği yararlı faaliyetleri bir ödül, bir ayrıcalık gibi sunar. Böylece çocuk, zorlama altında kalmadan istenen davranışa yönelir.

Locke'un bu gözlemi, günümüzde psikolojide "aşırı gerekçelendirme etkisi" olarak bilinen olgunun erken bir örneğini andırır: Bir etkinlik dışsal zorunluluklara bağlandığında, ona duyulan içsel ilgi azalabilir. Bu anlayış, çocuk eğitiminde baskı yerine koşulları düzenleyerek yönlendirme yapmanın gücünü vurgular.

Bu söz, Some Thoughts Concerning Education'ın 129. bölümünün devamıdır. Locke bir önceki pasajda çocukların boş durmaktan hoşlanmadığını ve eğitimcinin onların doğal meşguliyet arzusunu yararlı işlere yönlendirmesi gerektiğini söylemişti. Bu pasajda ise bu prensibi uygulamaya dönük somut bir teknik sunar: Çocuğun aşırı sevdiği oyunu zorunlu hale getirerek onu bu oyundan soğutmak ve istenen faaliyetleri ödül olarak sunmak.