“Onları teşvik edeceğim hiçbir erdem ya da uzak tutacağım hiçbir kusur yoktur ki ikna edilebileceklerini düşünmeyeyim; ancak bu, yaşlarına ve kavrayışlarına uygun gerekçelerle ve her zaman çok az ve sade sözlerle sunulmalıdır.”

Locke burada çocukların ahlaki eğitiminde aklın rolüne dair iyimser bir görüş ortaya koyar. Ona göre çocuklar, erdem ve kusur konusunda yalnızca emir ve yasaklarla değil, akıl yürütme yoluyla eğitilebilir. Ancak bu akıl yürütme, yetişkinlerin soyut tartışmalarına benzememelidir; çocuğun yaşına, deneyimine ve kavrayış düzeyine uygun olmalıdır.

Bu yaklaşım, Locke'un genel felsefesindeki "zihin boş bir levhadır" (tabula rasa) anlayışıyla uyumludur. Çocuk zihni boş ama biçimlenmeye açık olduğundan, doğru gerekçelerle sunulan her ahlaki ilke çocuğa kavratılabilir. Önemli olan, öğreticinin çocuğun seviyesine inebilmesi ve mesajı kısa, açık, somut sözlerle ifade edebilmesidir.

Bugün bu söz, çocuklarla iletişimde onların anlayış kapasitesine saygı duymanın ve korkutma yerine ikna yolunu seçmenin değerini hatırlatır. Eğitimci ya da ebeveyn için sabır ve sade bir dil, otoriter baskıdan çok daha kalıcı bir ahlaki gelişim sağlar.