“Port de Set'te P. ve Bay [boş] ile Petit Paris'te söyleşi ve Huguenotları kandırmayı buyuran öğreti: Nulla fides servanda cum Hereticis, nisi satis validi sunt ad se defendendos [sapkınlara karşı sözünü tutmak gerekmez, yeter ki kendilerini savunacak kadar güçlü olmasınlar].”

Locke'un 1676 tarihli günlük notunda, bir sohbet sırasında aktarılan bir görüşe yer verilir. Bu görüş, farklı inançtan olanlara, özellikle Huguenotlara yani Fransız Protestanlara karşı verilen sözlerin tutulması gerekmediğini ileri sürer. Locke bu Latin ifadeyi yalnızca aktarır; bu söz onu endişelendiren bir anlayışı, dinî farklılık karşısında ahlaki yükümlülüklerin askıya alınmasını gösterir.

Not, dönemin Avrupa'sındaki dinî gerilimleri yansıtır. 16. ve 17. yüzyıllarda Fransa'da Katolikler ile Protestanlar arasında yaşanan çatışmalar, toplumsal güveni ve siyasi sadakati sürekli baskı altında tutuyordu. Locke'un bu tür sözleri kaydetmesi, onun hoşgörü konusundaki ilgisini ve din adına ahlaksızca davranılmasına yönelik duyarlılığını gösterir. Farklı inanç grupları arasındaki güven ilişkisinin nasıl çözüldüğünü belgeleyen bir gözlemdir.

Söz, din ve vicdan özgürlüğü tartışması bağlamında önemlidir. Locke daha sonraki çalışmalarında hoşgörüyü savunur; bu not ise onun tanık olduğu ayrımcı ve dışlayıcı tutumların kaydı gibidir. Bu tür yaklaşımlar, "kâfir" ya da "sapkın" olarak işaretlenenlere karşı her türlü hileyi meşru gören zihniyetin eleştirel bir belgesi niteliğindedir.

Bu ifade, Locke'un 1675-1679 yıllarında Fransa'da bulunduğu dönemde tuttuğu günlük kayıtlarından alınmıştır. John Lough'un derlediği Locke's Travels in France 1675-1679 adlı eserde, 25 Ocak 1676 tarihli günlük girişi olarak aktarılır. Sözde yer alan "Petit Paris" ve "Port de Set" gibi ayrıntılar, sohbetin mekânını belirtir.