“Siyasal iktidarı doğru anlamak ve onun kaynağını ortaya çıkarmak için, bütün insanların doğal olarak içinde bulunduğu durumu göz önüne almalıyız: Bu, doğa yasasının sınırları içinde, hiç kimseden izin almaksızın ve başka hiç kimsenin iradesine bağımlı olmaksızın, eylemlerini düzenleme ve mülklerini ve kişiliklerini uygun gördükleri gibi kullanma konusunda tam bir özgürlük hâlidir.”

Locke burada siyasal iktidarın meşruiyetini açıklamak için doğal durum kavramını tanımlar. İnsanların devlet kurulmadan önce de ahlaki bir düzen içinde yaşadığını; herkesin doğuştan özgür ve eşit olduğunu, ancak bu özgürlüğün sınırsız olmadığını belirtir. Özgürlük, 'doğa yasasının sınırları içinde' anlam kazanır. Bu sınır temelde başkalarının yaşam, sağlık, özgürlük ve mülkiyet haklarına saygıyı gerektirir.

Sözün ikinci yarısı, bireyin kendi bedeni ve emeği üzerindeki tasarrufunu özgürlüğün çekirdeği sayar. 'Mülklerini ve kişiliklerini uygun gördükleri gibi kullanma' ifadesi, bireysel otonominin ve mülkiyet hakkının siyaset öncesi doğal bir temeli olduğunu gösterir. Buna göre siyasal iktidar, insanların doğal olarak sahip olduğu bu haklardan değil; bu hakların daha iyi korunması amacıyla kurulan yapay bir düzenlemeler bütünüdür. Günümüzde birey hakları ile devlet otoritesi arasındaki sınırı tartışırken bu perspektif hâlâ güçlü bir referans noktasıdır.

Bu cümle, Locke'un 1689'da yayımlanan 'Two Treatises of Government' (Hükümet Üzerine İki İnceleme) adlı eserinin ikinci incelemesinde, 'Doğa Durumu Üzerine' başlıklı ikinci bölümün 4. paragrafında yer alır. Locke burada, kralın yetkilerini Tanrı'dan doğrudan aldığını savunan mutlak monarşi yanlısı doğal iktidar anlayışlarına karşı, siyasal iktidarın kaynağını doğal durumdaki özgür ve eşit bireylerden hareketle açıklamaya çalışır. Bu bölüm, toplum sözleşmesi kuramının temellerini atar.