“Sofistlik yalnızca insanları cehaletleri içinde daha kibirli kılmaya yarar.”

Locke bu kısa sözünde sofistliği, yani görünüşte akıllı ama gerçekte yanıltıcı akıl yürütmeyi eleştirir. Ona göre sofistlik bilgi üretmez; tam tersine, kişinin kendi eksikliğini görmesini engeller. Çünkü akıl yürütmenin sahte bir gösterisi, kişiyi gerçek anlamda öğrenme ihtiyacından uzaklaştırır ve sahip olduğu yanlış kanaatleri sağlam bilgiymiş gibi savunmasına yol açar.

Bu görüş, Locke'un felsefesinin temelinde yer alan bilgi anlayışıyla uyumludur. Ona göre bilgi, açık ve kanıtlanabilir ideler arasındaki bağların kavranmasıyla kurulur. Sofistlik ise bu bağları bulanıklaştırır, kelime oyunları ve yüzeysel çıkarımlarla zihni yanıltır. Daha da önemlisi, sofistliğe başvuran kişi kendi cehaletini fark etmek yerine, yanlış bir üstünlük duygusuna kapılır. Locke için bu, entelektüel gelişimin önündeki büyük engellerden biridir.

Söz, günümüzde tartışma kültürü ve kamu söylemi için de geçerli bir uyarıdır. İçerikten yoksun ama görünüşte parlak argümanlar, dinleyiciyi ya da konuşanı gerçek düşünceden uzaklaştırabilir. Locke böylece öğrenmenin alçakgönüllülük ve açıklık gerektirdiğini, sahte akıl yürütmenin ise yalnızca kibri beslediğini hatırlatır.