“Şu kadarı yeterince açıktır sanırım: Çocuklar genellikle boş durmaktan nefret ederler. O halde bütün özen, onların bu meşgul olma eğiliminin sürekli olarak kendilerine yararlı bir şeyde kullanılmasıdır; bunu başarmak istiyorsanız, yapmalarını istediğiniz şeyi onlara bir iş değil, bir eğlence haline getirmelisiniz.”

Locke burada çocuk eğitiminde sık rastlanan bir yanlış anlayışı tersine çevirir: Çocukların tembelliğe meyilli olduğu varsayımını reddeder ve asıl sorunun, çocukların enerjisini yanlış yönlendirmek olduğunu söyler. Ona göre çocuk zaten sürekli bir şeylerle meşgul olmak ister; eğitimcinin görevi de bu doğal eğilimi bastırmak değil, yararlı uğraşlara kanalize etmektir.

Bunun yolu zorlamak değil, yapılması istenen şeyi bir oyun ya da eğlence gibi sunmaktır. Böylece çocuk, kendisine dayatılan bir görevi yerine getirdiğini düşünmez; kendi merakı ve keyfi doğrultusunda hareket ettiğini hisseder. Locke'un bu yaklaşımı, öğrenmeyi ceza ve zorlama yerine motivasyon ve ilgi üzerinden kurma fikrinin erken bir ifadesidir.

Bugün eğitim psikolojisindeki "içsel motivasyon" ve "oyunlaştırma" kavramlarını hatırlatan bu fikir, öğrenmenin doğal bir süreç olduğunu, çocuğun merakının doğru yönlendirildiğinde en güçlü eğitim aracına dönüşebileceğini savunur.

Bu söz, Locke'un 1693'te yayımlanan eğitim üzerine en önemli eseri olan Some Thoughts Concerning Education adlı kitabının 129. bölümünden alınmıştır. Eser, Locke'un arkadaşı Edward Clarke'a çocuğunun eğitimi konusunda yazdığı mektuplardan doğmuştur. Locke bu bölümde, çocuğun oyun ve çalışma arasındaki ayrımı nasıl algıladığını ve eğitimcinin bu algıyı nasıl kullanabileceğini tartışır.