“Tehlikenin kendini gösterdiği yerde, duyarsızlık olmaksızın endişenin eksik olması düşünülemez; tehlikenin olduğu yerde, tehlike duygusu da olmalıdır; bizi uyanık tutacak, dikkatimizi, çalışkanlığımızı ve canlılığımızı harekete geçirecek kadar korku; ama aklımızın sakin kullanımını bozmayacak ya da onun buyurduklarının yerine getirilmesini engellemeyecek kadar.”

Locke bu sözde korku ile aklın nasıl bir denge içinde olması gerektiğini anlatır. Tehlike karşısında hiç korku duymamak bir erdem değil, duyarsızlık ya da akılsızlıktır. Korkunun doğal ve işlevsel bir yanı vardır: İnsanı uyanık tutar, dikkatini toplar ve harekete geçmeye hazırlar.

Ancak korku, aklın işleyişini felç edecek düzeye varmamalıdır. Locke için ideal korku miktarı, kişiyi savunmaya hazırlayan ama aynı zamanda akıllıca karar vermesini engellemeyen ölçülü bir endişedir. Bu, onun genel felsefesinde aklın insan hayatındaki merkezî rolüyle uyumludur: Duygular yok sayılmamalı, ancak aklın hâkimiyeti altında çalışmalıdır.

Bugünün okuruna bu söz, korkunun her zaman zayıflık olmadığını, asıl meselenin korkunun dozunu ve yönünü doğru yönetmek olduğunu hatırlatır. Özellikle kriz ve belirsizlik dönemlerinde, korkuyu bastırmak yerine onu dikkat ve hazırlığa dönüştürebilmek Locke'un tarif ettiği sağlıklı tutumdur.

Bu pasaj, 'Some Thoughts Concerning Education'ın 115. bölümünden alınmıştır. Locke burada çocukların korku duygusuyla nasıl başa çıkabilecekleri ve korkunun eğitimdeki yerini ele alır. Eserin bu bölümü, Locke'un duyguları yok saymaktansa onları aklın denetimi altına sokma idealini somutlaştırır.