“Uzun nutuklar ve felsefi okumalar, en iyi ihtimalle çocukları şaşırtır ve zihinlerini karıştırır, onlara bir şey öğretmez. Bu nedenle, onlara akıl sahibi varlıklar muamelesi yapılması gerektiğini söylediğimde, şunu kastediyorum: Davranışlarınızdaki yumuşaklıkla ve onları düzeltirken bile sergilediğiniz sükûnetle, yaptığınız şeyin akla uygun, onlar için yararlı ve gerekli olduğunu; bir şeyi kapris, öfke ya da keyifle emredip yasaklamadığınızı onlara hissettirmelisiniz.”

Locke, çocuklara 'akıl sahibi varlıklar gibi davranmak' ile onlara uzun felsefi söylevler çekmeyi birbirinden ayırır. Ona göre asıl rasyonel muamele, sözel argümanlarda değil, ebeveynin ve öğretmenin tutarlı, sakin ve makul davranışında kendini gösterir. Çocuk, karmaşık bir akıl yürütmeyi takip edemese de otoritenin keyfî mi yoksa makul mü olduğunu sezgisel olarak ayırt eder.

Burada 'kapris, öfke ya da keyif' üçlüsü özellikle önemlidir: Locke, eğitim otoritesinin meşruiyetini akıldan alması gerektiğini, aksi takdirde tiranlığa dönüşeceğini ima eder. Bu, onun siyaset felsefesindeki meşru yönetimin rızaya ve akla dayanması gerektiği görüşünün eğitim alanına yansımasıdır. Çocuğa akıllı bir varlık gibi davranmak, onu duygusal patlamalarla yönetmek yerine, her talebin arkasındaki makul gerekçeyi davranışla göstermektir.

Bu pasaj, Locke'un 'Some Thoughts Concerning Education' (1693) adlı eserinin 81. bölümünden alınmıştır. Eserin bu bölümünde Locke, ebeveynlerin çocuklara nasıl makul bir otorite kurabileceğini ele alır; çocukların ceza ve emir karşısında ebeveynin niyetini anlama kapasitesine dikkat çeker. Eser, Edward Clarke'ın oğullarının eğitimine yönelik mektuplarından derlenmiştir ve İngiliz Aydınlanması'nın eğitim reformu tartışmalarında önemli bir yer tutar.