“Ve eğer kendi gücüne ve becerisine güvenerek fazla atılgan davranırsa, masumiyetine, sağlığına ya da itibarına dokunmayan bir talihsizliğin arada sırada getirdiği şaşkınlık ve sıkıntı, ona daha fazla ihtiyat öğretmenin kötü bir yolu olmayabilir.”

Locke burada eğitimde deneyimin ve küçük başarısızlıkların değerini vurgular. Genç insan, kendisine verilen öğütleri dinlese bile bazen kendi gücüne ve yargısına aşırı güvenerek atılgan davranabilir. Locke'a göre böyle bir durumda ebeveyn ya da eğitimci hemen müdahale edip her hatayı engellemeye çalışmamalıdır; çünkü ağır sonuçları olmayan bir başarısızlık, genç insana ihtiyatlı olmayı en etkili biçimde öğretebilir. Buradaki ölçüt önemlidir: Yaşanan talihsizlik çocuğun masumiyetine, sağlığına veya itibarına zarar vermemelidir. Yani kontrollü bir risk alma alanı bırakılmıştır.

Bu düşünce, Locke'un deneyci felsefesiyle tutarlıdır. Ona göre bilgi soyut öğütlerden çok, yaşanmış deneyimlerden gelir. Bir genç, dünyanın tehlikelerini salt anlatımla değil, kendi küçük hatalarıyla öğrendiğinde bu ders çok daha kalıcı olur. Bugünün eğitim anlayışında da karşılığı vardır: Çocukları bütün hatalardan korumaya çalışmak, onların karar verme ve sonuçlarla baş etme becerilerini zayıflatabilir. Locke, güvenli sınırlar içinde yaşanan başarısızlığın öğretici değerini savunur.

Bu cümle, Some Thoughts Concerning Education'ın 94. bölümünde, genç bir beyefendinin dünyaya adım adım tanıtılmasıyla ilgili tartışmanın devamında yer alır. Locke, önce dikkatli bir rehberlik önerir; ardından, tüm önlemlere rağmen gencin kendi başına karar verip hata yapabileceğini kabul eder ve böyle bir hatanın, ölçülü olduğu sürece, eğitici bir değer taşıdığını ifade eder. Bu görüş, dönemin katı disiplin anlayışından daha esnek bir pedagojiyi yansıtır.