“Davut'un dediği gibi: Yalnız sana karşı günah işledim; öyle ki sözlerinde haklı olasın. Ve gerçekten de Hristiyanlar, Tanrı'nın sözüyle azarlanıp cezalandırılmaktan hoşnutluk duyarlar. Ama cezasız kalmak isteyenler, böylece kendilerini o reddedilmiş alçaklar olarak açıkça benimserler; çünkü onlar bu yolla Kutsal Ruh'a karşı günah işlerler, çünkü onun vaaz hizmetiyle kendilerini cezalandırmasına katlanmak istemezler.”

Luther bu sözde günah itirafının ve ilahi uyarının Hristiyan yaşamındaki rolünü ele alır. Davut'un itirafını örnek göstererek, kişinin günahını kabul etmesinin Tanrı'nın haklılığını ortaya koyduğunu söyler. Ona göre gerçek Hristiyanlar, Tanrı'nın sözü aracılığıyla azarlanmayı kabul eder; çünkü bu, tövbenin ve ruhsal uyanışın bir parçasıdır. Buna karşılık cezadan kaçınmak isteyenler, kendi hatalarını görmezden gelen ve bu yüzden ruhsal olarak yoldan çıkan kişilerdir. Luther, vaazı Kutsal Ruh'un insanı uyarma ve düzeltme aracı olarak anlar; bu uyarıyı reddetmek, ona göre Kutsal Ruh'a karşı günah işlemek anlamına gelir.

Söz, dinî yaşamda özeleştirinin ve topluluğun uyarıcı rolünün ne kadar merkezî olduğunu vurgular. Bugün okura, insanın hatalarını kabul etmeden ruhsal ya da ahlaki gelişim kaydedemeyeceğini hatırlatır. Aynı zamanda sert dinî söylemin, vaaz yoluyla toplumu disipline etme geleneğini anlamak açısından da önemli bir örnektir.