“Cebir yoluyla denklemlere kolayca ulaşırsınız; ancak oradan, genellikle porizmalar yöntemi aracılığıyla ortaya çıkan zarif inşalara ve kanıtlamalara geçmek o kadar kolay değildir; bu analizde kişinin yaratıcılığı ve icat gücü de o kadar fazla çalıştırılıp inceltilmez.”

Newton bu sözünde cebirsel işlemlerle, yani sembolik denklem kurma ve çözme süreçleriyle, geometrik inşa ve kanıtlama arasındaki nitelik farkına dikkat çeker. Cebir, mekanik ve adeta otomatik bir yol izleyerek sonuca götürür; kurallar belirlidir, adımlar öngörülebilirdir. Oysa porizmalar yöntemiyle yapılan geometrik çalışma, yalnızca sonuca ulaşmayı değil, sonucu zarif bir biçimde kurmayı ve göstermeyi gerektirir. Bu, matematikçinin sezgisini, görsel muhakemesini, oran ve şekil duygusunu işin içine katar.

Newton için matematik yalnızca hesaplama aracı değil, aynı zamanda düşünceyi incelten bir disiplindir. Cebir ile geometri arasında kurduğu bu karşıtlık, onun klasik geometriye duyduğu saygıyı da ortaya koyar. Antik Yunan matematikçilerinden gelen porizma geleneği, belirli koşullar altında ortaya çıkan ara önermeleri ve inşaları ifade eder; Newton bu geleneğin yaratıcı gücüne vurgu yapar.

Bugünün okuru için bu söz, her türlü teknik beceriyle yaratıcı düşünme arasındaki farkı hatırlatır. Bir aracı kullanmayı öğrenmek başka şeydir; o araçla özgün, zarif ve anlamlı bir sonuç ortaya koymak başka. Newton, asıl zorluğun ve değerin, hazır yöntemleri uygulamakta değil, yeni yollar açmakta olduğunu söyler.

Newton'un 'Geometriae' adlı eserinden alınan bu cümle, onun matematik yöntemine ilişkin görüşlerini yansıtır. Newton, cebirsel analizin sağladığı kolaylığı kabul etmekle birlikte, klasik geometrik yöntemlerin yaratıcı düşünceyi daha çok zorladığını düşünür. Porizmalar yöntemi, antik Yunan matematik geleneğinde yer alan ve ara önermelerin keşfine dayanan bir yaklaşımdır.