“Acıma, az gururlu olanlar ve büyük fetihler için umudu bulunmayanlar arasında en hoş duygudur: Onlar için kolay av – ki her acı çeken böyledir – büyüleyici bir şeydir. Acımaya, zevk kadınlarının erdemi olarak övgüler dizilir.”

Nietzsche bu sözde acımanın, çoğu zaman sanıldığı gibi saf bir ahlaki erdem olmadığını, aksine bir güç duygusu arayışından beslendiğini öne sürer. Ona göre kendine güveni az olan, kendi hayatında büyük hedefleri ve başarıları olmayan insanlar, başkalarının acısına eğilerek bir üstünlük hissi elde ederler. Acı çeken kişi, müdahale edilebilir, yönetilebilir ve 'kolay bir av' olarak bu duygunun kaynağıdır.

Nietzsche'nin burada 'zevk kadınları' (Freudenmädchen, yani hayat kadınları) karşılaştırması sert ve kasıtlı olarak kışkırtıcıdır. Bununla, acımanın da bir tür alışverişe dönüşebileceğini ima eder: Acıyan kişi, karşısındakinin zayıflığından bir tatmin devşirir ve bu tatmini, ona yardım ediyormuş görünümü altında yüceltir. Bu, onun dönemindeki geleneksel Hristiyan ahlakının acıma duygusunu yüceltmesine yönelik bir eleştiridir.

Bu söz, acımanın göründüğü kadar masum olmayabileceğini; yardım etme arzusunun altında bazen farkında olunmayan bir güç ihtiyacının yatabileceğini gösterir. Okura, kendi iyi niyet duygularının kaynaklarını sorgulamayı önerir.

Şen Bilim'in birinci kitabında, 'Zur Lehre vom Machtgefühl' (Güç Duygusu Öğretisi Üzerine) başlıklı 13. bölümde yer alır. Nietzsche burada acıma duygusunu, güç duygusu açısından çözümler ve geleneksel ahlakın bu duyguya atfettiği yüksek değeri sorgular.