“Beni öldürmeyen şey, beni güçlendirir.”

Bu söz, Nietzsche'nin en bilinen özdeyişlerinden biridir ve sıklıkla çok basit bir dayanıklılık mesajı gibi okunur. Oysa söz, derin bir varlık ve güç anlayışına işaret eder. Nietzsche için yaşam, kendini sürekli aşma, direnç karşısında kendini yeniden yaratma dinamiğidir. İnsanın karşılaştığı güçlükler, onu yıkmadığı takdirde, gücünün artması için gerekli gerilim ve direnç kaynağı haline gelir.

Söz aynı zamanda Nietzsche'nin acıyı yalnızca olumsuz bir şey olarak görmediğini gösterir. Ona göre büyüme, konfor içinde değil, dirençle karşılaşınca olur. Bu, "güç istemi" düşüncesiyle bağlantılıdır: Yaşam, engelleri aşarak kendini doğrular ve genişletir. Bu yüzden acı, yalnızca katlanılacak bir şey değil, gücü sınayan ve büyüten bir öğedir.

Ancak bu sözü bireysel motivasyonla sınırlamak da eksik olur. Nietzsche burada kör bir iyimserlik değil, trajik bir kabul ortaya koyar: Bazı şeyler insanı gerçekten öldürür; geriye kalanlar ise insanın kendini aşması için bir zemin açar. Söz, yaşamın sertliğini evcilleştirmeden ama ona güç kazandırıcı bir rol vererek karşılar.

Nietzsche, 1889 başlarında yayımlanan Götzen-Dämmerung (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinde bu özdeyişi, kısa ve sivri düşünce formlarından oluşan 'Sprüche und Pfeile' (Özdeyişler ve Oklar) bölümünde kaleme almıştır. Nietzsche, yaşamın son yıllarında da bu sözü daha önceki metinlerinde değişik biçimlerde ele almıştır.