“Bilen kişi, hakikatin sularına, kirli olduğunda değil, sığ olduğunda girmek istemez.”

Nietzsche burada hakikati aramanın ahlaki değil, entelektüel bir koşulunu ortaya koyar. Bilen kişi için sorun, gerçeğin karanlık, tatsız ya da rahatsız edici olması değildir. Asıl uzaklaştıran şey, gerçeğin derinliksiz oluşudur. 'Kirli su' imgesi, hakikatin estetik ve ahlaki açıdan hoş olmayan yönlerini temsil ederken, 'sığ su' bayağılığı, yüzeyselliği ve kolaycılığı temsil eder. Böylece Nietzsche, bilgiye ve düşünceye duyulan saygının, derinlikle ölçüldüğünü söyler.

Bu söz, hakikatin yalnızca doğru olması gerektiği düşüncesine de meydan okur. Nietzsche için önemli olan, araştırılan şeyin dönüştürücü gücü, içeriğinin ağırlığı ve insana çaba harcatan niteliğidir. Kolay anlaşılan, her yerde tekrarlanan ve hazmı çaba gerektirmeyen gerçekler, bilen kişiye bir şey kazandırmaz. Bu bakış, Nietzsche'nin düşüncede derinliği yücelten genel tavrının yoğun bir ifadesidir.

Söz, 'Böyle Buyurdu Zerdüşt'ün birinci bölümünde yer alan 'İffet Üzerine' başlıklı kısımdan alınmıştır. Bu bölümde Nietzsche duyusallık, arzuların saklanması ve bedenle ruh arasındaki gerilim üzerine düşünür. Bilen kişinin sığ hakikatten kaçınması ifadesi, bölümün genelindeki yüzeysellik eleştirisinin bir parçasıdır.