“Biraz bilgelik elbette mümkündür; ama ben her şeyde şu kutlu güveni buldum: Onlar, rastlantının ayakları üzerinde – dans etmeyi – yeğlerler.”

Nietzsche bu sözde kesinliğe duyulan arzu ile varoluşun belirsiz ve rastlantısal niteliği arasındaki gerilimi işler. İnsan aklı az da olsa bilgeliğe ulaşabilir, bazı şeyleri kavrayabilir; fakat Nietzsche'ye göre var olan her şeyin özünde sabit bir düzen ya da mutlak bir güvence yoktur. Şeyler, adeta rastlantının ayakları üzerinde dans etmeyi yeğler. Bu, Nietzsche'nin zorunluluk ve kesinlik fikrine karşı oluşu, akışı ve belirsizliği yüceltmesini yansıtan poetik bir ifadedir.

"Rastlantının ayakları üzerinde dans etmek" imgesi, şeylerin sabitlenmiş anlamlara, önceden belirlenmiş amaçlara direndiğini anlatır. Dans, hafifliği, oyunu ve özgürlüğü çağrıştırır. Nietzsche burada varlığı ağır ve değişmez bir yapı olarak değil, sürekli hareket eden, kendini yenileyen, belirlenemez bir süreç olarak görür. Bu bakış, onun hakikat anlayışının da özeti gibidir: Mutlak doğrular yoktur; dünya yorumlanmaya açık, çok anlamlı ve akışkandır.

Okur için bu söz, kesinlik arayışından vazgeçmenin bir kayıp değil, farklı bir olumlama biçimi olabileceğini düşündürür. Belirsizlik karşısında korkuya kapılmak yerine, onun içinde hareket etmeyi ve dans etmeyi öğrenmek, Nietzsche'nin yaşamı evetleyen düşüncesinin önemli bir boyutudur.

Bu söz, "Böyle Buyurdu Zerdüşt"ün üçüncü bölümünde yer alan "Güneş Doğmadan Önce" adlı kısımdan alınmıştır. Bu bölümde Zerdüşt gece gökyüzüne ve sessizliğe seslenir, şeylerin derin dinginliğinden ve onların rastlantıya dayanan hafifliğinden söz eder. Nietzsche burada kendi zorunluluk karşıtı düşüncesini şairane bir dille dile getirir.