“Çiğnenen solucan kıvrılır. Zekice davranır böylece. Yeniden çiğnenme olasılığını azaltır. Ahlakın diliyle: Tevazu.”

Nietzsche bu sözde, insanların "tevazu" ya da "alçakgönüllülük" adını verdiği davranışın kökenine dair soğukkanlı bir psikolojik çözümleme sunar. Solucan örneği, bir canlının kendini korumak için küçülüp sinmesinin aslında bilinçli bir erdem değil, fizyolojik bir savunma refleksi olduğunu gösterir. Nietzsche'ye göre insanın tevazu dediği çoğu davranış da bu refleksten başka bir şey değildir: Güçlüden gelebilecek zararı azaltmak için önceden boyun eğme ya da kendini küçük gösterme hamlesidir.

Burada ahlak felsefesine yönelik temel bir kuşku dile getirilir. Yüceltilen erdemlerin ardındaki güdüleri sorgulamak, Nietzsche'nin "değerlerin yeniden değerlendirilmesi" dediği projenin örneklerinden biridir. Söz, bugünün okurunu da gündelik yaşamda övdüğümüz erdemlerin hangi güdülerle sergilendiğini düşünmeye davet eder. Ancak bu bakış, tevazunun her zaman ikiyüzlülük olduğu anlamına gelmez; Nietzsche daha çok bu kavramın genellikle gizlenen işlevine dikkat çeker.

Nietzsche'nin "Götzen-Dämmerung" (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinin "Sprüche und Pfeile" bölümünde yer alır. Bu bölüm, kısa ve vurucu aforizmalardan oluşur; Nietzsche burada geleneksel ahlak kavramlarını köktenci biçimde sorgular.