“Eğer tanrılar olsaydı, ben nasıl katlanırdım tanrı olmamaya! Demek ki tanrılar yoktur.”

Nietzsche bu sözde, tanrıların varlığı fikrini insanın yaratıcı gücüyle olan ilişkisi üzerinden sorguluyor. "Tanrı olmamaya katlanamamak" ifadesi, insanın kendi varoluşunu en üst düzeyde biçimlendirme, değer yaratma ve kendi hayatının efendisi olma arzusunu dile getirir. Eğer insan bu kadar güçlü bir yaratma iradesine sahipse ve buna rağmen tanrıların altında bir varlık konumunda kalmaya zorlanıyorsa, bu onun için bir çelişki olurdu.

Bu söz, Nietzsche'nin tanrının ölümü ve üstinsan düşüncesiyle bağlantılıdır. Tanrıların yokluğu, insanı değersizleştiren bir eksiklik değil; bilakis insanın kendi değerlerini yaratmasının önünü açan bir imkândır. Zerdüşt'ün bu sözü, bir kanıtlamadan çok, insanın kendini tanrısal bir tabiilikten kurtarma arzusunun ifadesidir. Bugünün okuruna, insanın anlam ve değer yaratma sorumluluğunu dışsal bir otoriteye devretmek yerine kendi varoluşunda üstlenmesi gerektiğini hatırlatır.

Söz, "Also sprach Zarathustra"nın ikinci bölümünde yer alan "Auf den glückseligen Inseln" (Mutlu Adalar Üzerine) başlıklı pasajdandır. Bu bölümde Zerdüşt, kendisini dinleyen dostlarına tanrı kavramı, insanın yaratıcı gücü ve üstinsan düşüncesi üzerine konuşur. Tanrıların varlığı ve yokluğu, insanın kendi varoluşunu nasıl anlamlandıracağı sorusuyla birlikte ele alınır.