“Gerçekten de, güneş gibi severim hayatı ve bütün derin denizleri. Ve bilgi dediğim şudur: Derin olan her şey yukarı çıkmalıdır – benim yüksekliğime!”

Nietzsche burada bilgiyi, hayatı ve derinliği güneş imgesiyle birleştiriyor. Güneş, kendini cömertçe veren, aydınlatan ve yükselten bir güçtür. Onun için hayatı sevmek, yalnızca yüzeyde kalanı değil, "derin denizleri" yani varoluşun karanlık, bilinmez ve tekinsiz yönlerini de sevmektir. Bilgi ise bu derinliklerden kaçmak değil, onları yukarı çekmek, görünür kılmak ve kendi yüksekliğine taşımaktır. Böylece bilgi, edilgen bir kavrayış olmaktan çıkar; insanın derin olanla yüzleşip onu dönüştürdüğü yaratıcı bir eyleme dönüşür.

"Derin olan her şey yukarı çıkmalıdır" ifadesi, Nietzsche'nin yaşamı yüceltme isteğini yansıtır. Derinlik, korkulacak ya da bastırılacak bir şey değil, yükselişin kaynağıdır. Bu düşünce, onun "yerin anlamı" dediği, insanın bu dünyadaki varoluşuna sadık kalması gerektiği fikriyle uyumludur. Bugünün okuruna da bilginin yalnızca güvenli ve aydınlık alanlarla sınırlı kalmaması gerektiğini, gerçek kavrayışın zorlu ve derin olanla temastan doğduğunu hatırlatır.

Söz, Nietzsche'nin 1883-1885 yılları arasında yayımladığı "Also sprach Zarathustra" adlı felsefi-şiirsel eserinin ikinci bölümünde yer alan "Von der unbefleckten Erkenntnis" (Lekesiz Bilgi Üzerine) başlıklı pasajdandır. Eserde Zerdüşt karakteri, saflık ve soyut hakikat arayışını eleştirir; bilgiyi hayatın içinden, bedensel ve dünyevi olandan kopmayan bir kavrayış olarak savunur.