“Haset ve kıskançlık, insan ruhunun mahrem yerleridir.”

Nietzsche bu özdeyişte haset ve kıskançlığı, insan ruhunun utanç duyulan, gizlenen ve açıkça konuşulmayan yönleri olarak betimler. Bedenin mahrem bölgeleri nasıl örtülür ve toplum içinde sözü edilmezse, haset ve kıskançlık da ruhsal yaşamda benzer bir konumdadır. İnsanlar bu duyguları yaşar, ama onları saklar; çünkü bunlar zayıflık, eksiklik ya da kötü niyet olarak görülür. Başkasının başarısı ya da sahip olduğu bir şey karşısında duyulan rahatsızlık, kişinin kendi yetersizlik duygusuyla yüzleşmesini gerektirir.

Sözün gücü, ahlaki bir yargıda bulunmamasından gelir. Nietzsche bu duyguları yalnızca kınamaz; onları insan doğasının kaçınılmaz, hatta dürüstçe kabul edilmesi gereken parçaları olarak görür. Toplum, bu duyguları ayıplamakla onların varlığını ortadan kaldırmaz, yalnızca görünmez kılar. Bugün de sosyal medyada, iş hayatında ve dostluklarda haset ile kıskançlık, adı konulmadan birçok davranışı yönlendiren gizli güçler olarak varlığını sürdürür.

Bu söz, Nietzsche'nin "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin ilk cildinde, 503. aforizma olarak yer alır. Eser 1878'de yayımlanmıştır. Nietzsche bu dönemde ahlaki değerlerin ve insan duygularının kökenlerini psikolojik bir yaklaşımla ele alır. Haset ve kıskançlık gibi toplumca ayıplanan duyguları, insan doğasının anlaşılması gereken yönleri olarak inceler.