“Her sözcük bir ön yargıdır.”

Nietzsche bu kısa ve yoğun sözde dil ile düşünce arasındaki sorunlu ilişkiye dikkat çeker. Her sözcük, dünyayı belirli bir biçimde sınıflandırır, geneller ve sabitler. Bir şeyi adlandırdığımızda, onun benzersizliğini ve sürekli değişen doğasını bir kalıba sokarız. Bu yüzden dil, gerçekliği yansıtmaktan çok onu belirli bir perspektiften yorumlar; kullanılan her sözcük, o perspektifin damgasını taşır. Sözcükler aracılığıyla düşünen insan, farkında olmadan bu hazır yargıları da devralır.

Söz, aynı zamanda kavramların tarihsel ve kültürel yükünü de ima eder. "İyi", "kötü", "hakikat" gibi sözcükler, tarafsız etiketler değildir; geçmiş kuşakların değer yargılarını, korkularını ve arzularını içlerinde taşırlar. Nietzsche'nin dil eleştirisi, daha sonraki felsefede de etkili olmuştur. Bugünün okuruna ise kullandığımız her sözcüğün masum olmadığını, dilin hem düşünceyi mümkün kıldığını hem de onu sınırladığını hatırlatır.

Söz, Nietzsche'nin "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin ikinci cildinde, "Der Wanderer und sein Schatten" (Gezgin ve Gölgesi) başlıklı bölümünde 55. aforizma olarak bulunur. Eserin bu ikinci cildi 1880'de yayımlanmıştır. Nietzsche bu dönemde dil, bilgi ve ahlak kavramlarını eleştirel bir gözle çözümler; dilin düşünce üzerindeki belirleyici etkisini sorgulayan bu tür kısa aforizmalar kaleme alır.