“Hiçbir ahlaki olgu yoktur, yalnızca olguların ahlaki bir yorumu vardır...”

Nietzsche bu sözünde, ahlakı nesnel bir gerçeklik alanı olarak gören anlayışa kökten bir itiraz getirir. Ona göre dünyada kendiliğinden 'ahlaki' ya da 'ahlaksız' olan hiçbir şey yoktur; yalnızca olaylara, davranışlara ve durumlara sonradan yüklenen ahlaki yorumlar vardır. Yani 'ahlak' dediğimiz şey, var olanın içinde bulunan bir özellik değil, insanların olgulara eklediği bir değerlendirme katmanıdır.

Bu görüş, Nietzsche'nin perspektivizm olarak bilinen yaklaşımının bir parçasıdır: her yargı, belirli bir perspektiften, belirli ihtiyaç ve değerlerle yapılır. Ahlak da bu perspektiflerin en güçlülerinden biridir; insanlar uzun tarihsel süreçler boyunca bazı davranışları 'iyi', bazılarını 'kötü' olarak yorumlamış ve bu yorumları sanki doğanın ya da Tanrının buyruklarıymış gibi mutlaklaştırmıştır. Nietzsche'nin amacı, bu mutlaklaştırmanın arkasını görmek ve ahlaki yargıların insani, tarihsel ve psikolojik kökenlerini açığa çıkarmaktır.

Günümüzde bu söz, ahlak felsefesi, değerler eğitimi ve kültürel görelilik tartışmaları için önemli bir başlangıç noktasıdır. Nietzsche, ahlaki değerlerin varlığını inkâr etmez; yalnızca onların kendinde bir gerçeklik olmadığını, her zaman bir yorum olduğunu hatırlatır. Bu da okuru kendi değer yargılarını sorgulamaya davet eder.