“Hristiyanlığı mahkûm ediyorum; Hristiyan kilisesine karşı, bir davacının bugüne dek ağzına aldığı en korkunç suçlamayı yöneltiyorum. O, benim için düşünülebilecek yozlaşmaların en yücesidir; o, mümkün olan en son yozlaşmaya bile iradeye sahip olmuştur.”

Nietzsche bu sözlerinde Hristiyan kilisesini yalnızca eleştirmekle kalmaz; onu insanlık tarihinin en köklü yozlaşma gücü olarak suçlar. 'Korruption' sözcüğü burada ahlaki veya mali bir yozlaşmadan öte, yaşamın ve insan doğasının temel değerlerinin bozulması anlamına gelir. Kilisenin, insanın içgüdülerini, bedensel gücünü ve yaşamı olumlayan eğilimlerini bastırarak onu güçsüzleştirdiğini düşünür.

Bu sert yargı, Nietzsche'nin 'güç istenci' ve 'decadence' kavramlarıyla anlaşılmalıdır. Ona göre kilise, güçlü ve yaratıcı insanın değil; sürünün, zayıfın ve yaşamdan yorgun düşmüş olanın ahlakını kutsamıştır. Bu ahlak, doğal hiyerarşileri ters yüz eder ve insanı kendine yabancılaştırır. Nietzsche'nin öfkesi tam da buradan gelir: Kilise yalnızca yanlış bir kurum değil, ona göre bütün bir değerler sistemini çürüten bir güçtür.

Söz, modern okur için düşünce tarihindeki en radikal din eleştirilerinden birini somutlaştırır. Dinî kurumlarla ahlak arasındaki ilişkiyi, inancın bireysel boyutundan çok toplumsal ve tarihsel yıkıcı etkisi üzerinden tartışmak isteyenler için güçlü bir metin niteliğindedir. Ne kadar aşırı bulunsa da, kilisenin tarihsel iktidarına ve insan üzerindeki etkisine dair radikal bir sorgulama çağrısıdır.

Bu söz, Nietzsche'nin Der Antichrist adlı eserinin 62. bölümünde yer alır. Eserin sonlarına doğru yazar, Hristiyanlığa ve kiliseye yönelik suçlamasını en keskin biçimiyle dile getirir. Nietzsche bu bölümde kiliseyi yalnızca bir dinî kurum olarak değil, insanlık değerlerini bozan tarihsel bir güç olarak mahkûm eder; eser boyunca geliştirdiği eleştirileri burada doruk noktasına taşır.