“"Hristiyanlık" sözcüğü bile bir yanlış anlamadır; aslında tek bir Hristiyan vardı, o da çarmıhta öldü.”

Nietzsche burada Hristiyanlığı tarihsel İsa ile onun ardından kurumsallaşan din arasında kesin bir çizgiyle ayırır. Ona göre İsa'nın yaşamı ve öğretisi, kendisinden sonra gelen kilise öğretisiyle bağdaşmaz. İsa'nın çarmıhta ölümüyle birlikte geriye yalnızca bir insanın yaşanmış pratiği kalmıştır; ondan sonra oluşan öğreti, kurum ve dogmalar ise bu pratiğin çarpıtılmasıdır.

Nietzsche bu sözüyle dinin kurumsallaşma sürecine ve öğretinin özgün kişiden nasıl koptuğuna dikkat çeker. Ona göre "Hristiyanlık" adı altında ortaya çıkan yapı, İsa'nın yaşadığı şeyin bir devamı değil, çoğunlukla ona karşı geliştirilmiş bir iktidar ve ahlak düzenidir. Bu yüzden sözcüğün kendisi bile bir yanlış anlamadır.

Bu düşünce, dinin kurumsallaşması ile kurucu figürün yaşamı arasındaki gerilimi ele alan geniş bir felsefi ve tarihsel tartışmaya işaret eder. Nietzsche'nin amacı yalnızca Hristiyanlığı eleştirmek değil, genel olarak bir öğretinin nasıl kendi kaynağından uzaklaşabileceğini göstermektir.

Söz, Nietzsche'nin 1888 tarihli "Der Antichrist" (Deccal) adlı eserinin otuz dokuzuncu bölümünden alınmıştır. Bu bölümde Nietzsche, tarihsel İsa figürü ile Hristiyan kilisesinin geliştirdiği öğreti arasındaki farkı inceler ve Hristiyanlığı bir kurum olarak eleştirir.