“İzlemek de yönetmek de nefret verici bana. // İtaat mı? Hayır! Ve tekrar hayır — yönetmek!”

Nietzsche bu dizelerde, insan ilişkilerindeki iki temel konumu da reddeder: başkasının peşinden gitmek ve başkalarına hükmetmek. Ona göre her iki durum da bireyin kendi yolunu bulmasını engelleyen bağımlılık biçimleridir. İtaat eden, kendi iradesini bir başkasının emrine verir; yöneten ise başkalarının iradesiyle uğraşmaktan kendi yoluna odaklanamaz.

Bu düşünce, Nietzsche'nin "sürü insanı" ile "özgür ruh" arasında yaptığı ayrımla yakından ilişkilidir. Özgür ruh, ne çoban ne de sürünün bir parçası olmayı kabul eder; kendi değerlerini kendisi yaratır. Dizelerin yalın ama sert tonu, bu reddin yalnızca düşünsel bir tercih değil, varoluşsal bir zorunluluk olduğunu hissettirir.

Bugün okura söylediği şey, toplumsal rollerin ve hiyerarşilerin insanı tanımlamasına izin vermemenin güçlüğünü hatırlatmasıdır. Ne başkasının gölgesinde kalmak ne de başkalarını gölgede bırakmak; asıl mesele kendi ayakları üzerinde durabilmektir.

Nietzsche'nin 1882'de yayımladığı "Die fröhliche Wissenschaft" (Şen Bilim) adlı eserinde yer alır. "Der Einsame" (Yalnız) başlıklı şiirin ön oyunu olarak kurgulanmıştır. Kitabın "Vorspiel" (Ön Oyun) bölümünde, felsefi içerikli esere şiirsel bir giriş yapma geleneğini sürdürür.