“Kendinden çok söz etmek de kendini gizlemenin bir yolu olabilir.”

Nietzsche bu sözde, sürekli kendinden bahsetmenin sanıldığı gibi bir açıklık ya da dürüstlük göstergesi olmayabileceğini söyler. Aksine, bir kişi kendisi hakkında çok konuşarak gerçek düşüncelerini, zaaflarını veya niyetlerini gizleyebilir. Çok konuşmak, dinleyicinin dikkatini dağıtır ve ona bol miktarda yüzey bilgisi sunarken asıl önemli olanı saklama imkânı verir.

Bu gözlem, Nietzsche'nin insan psikolojisine ve toplumsal davranışlara yönelik keskin bakışının bir örneğidir. Ona göre görünürdeki samimiyet her zaman gerçek bir açıklık değildir; bazen stratejik bir maskedir. Söz, günümüzde de özellikle sosyal medya ve kamusal imaj oluşturma çağında anlamlıdır: Sürekli kendini anlatan biri, aslında kontrol ettiği bir imajın arkasına saklanıyor olabilir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1886 tarihli 'Jenseits von Gut und Böse' (İyinin ve Kötünün Ötesinde) adlı eserinin 169. aforizmasıdır. Eser boyunca Nietzsche, ahlak, psikoloji ve insan davranışı üzerine geleneksel kabulleri sorgular. Bu aforizma da onun, insanların kendilerini ifade etme biçimlerinin ardındaki psikolojik incelikleri çözümlemeye çalıştığı pasajlardan biridir.