“Kendini derin bilen, açıklık için çabalar; kalabalığa derin görünmek isteyen, karanlık için çabalar.”

Nietzsche bu sözünde iki farklı derinlik anlayışını karşılaştırır. İlki, gerçek anlamda kendini tanıyan ve düşüncelerinin derinliğine güvenen kişinin tutumudur; bu kişi karmaşık görünme ihtiyacı duymaz, tam tersine düşüncesini olabildiğince açık ve anlaşılır kılmaya çalışır. Çünkü gerçek derinlik, kendini gizemle değil, berraklıkla gösterir.

İkincisi ise kalabalığa derin görünmek isteyen kişinin tavrıdır. Bu kişi, düşüncesinin içeriğinden emin olmadığı için anlaşılması güç, kapalı ve karanlık bir üsluba sığınır. Belirsizlik ve karanlık, onda aslında bir eksikliği örten bir örtü işlevi görür. Kalabalık ise anlamadığı şeyi derin sanma eğiliminde olduğu için bu strateji çoğu zaman işe yarar.

Bu aforizma, Nietzsche'nin hakikat ve bilgi anlayışına dair önemli bir ilkeyi dile getirir: Düşüncenin gücü, anlaşılmazlığında değil, açıklığındadır. Aynı zamanda entelektüel dünyada sık rastlanan bir kibirlenme biçimine yönelik bir eleştiridir. Bugünün okuruna, karmaşık ve kapalı bir dil kullanan her iddianın gerçekten derin olmadığını, bazen karanlığın altında boşluğun ya da güvensizliğin gizlenebileceğini hatırlatır.