“Kimsenin Hristiyan olması kendi elinde değildir: Hristiyanlığa 'dönülmez', bunun için yeterince hasta olmak gerekir.”

Nietzsche burada Hristiyanlığa geçişi özgür bir seçim ya da aydınlanmış bir karar olarak değil, bir zayıflık belirtisi olarak çerçeveler. Ona göre 'dönmek', kişinin iradesiyle yöneldiği bir amaç değil; içinde bulunduğu çöküntü, yorgunluk veya hastalık halinin bir sonucudur. Bu düşünce onun genel 'decadence' (çöküş) kavramıyla bağlantılıdır: Hristiyanlık, yaşamı olumlayan güçlü insanın değil, yaşam karşısında ezilen, bedensel ve ruhsal olarak tükenmiş insanın sığınağıdır.

'Krank genug dazu sein' (bunun için yeterince hasta olmak) ifadesi sert bir polemiktir. Nietzsche için hastalık yalnızca tıbbi bir durum değil, yaşama karşı duyulan kindar bir yorgunluktur. Bu yüzden cümle, din değiştirmeyi bir kurtuluş hikâyesi olarak gören yaygın anlayışı tersine çevirir: Ortada bir yükseliş değil, bir düşkünlük vardır.

Günümüz okuruna bu söz, inançların hangi psikolojik ve toplumsal koşullarda benimsendiğini sorgulamak için radikal bir davet sunar. Aynı fikirde olmak şart değildir; Nietzsche'nin amacı da zaten uzlaşmak değil, okuru rahatsız eden bir soruyla baş başa bırakmaktır.

Bu söz, Nietzsche'nin 1888'de yazdığı ve 1895'te yayımlanan Der Antichrist adlı eserinin 51. bölümünden alınmıştır. Eser, Hristiyanlığa ve özellikle kurumsal kiliseye yönelik en sert eleştirilerinden birini içerir. Nietzsche burada dinî inancı bir güçsüzlük ve çöküş belirtisi olarak ele alır; bu bölümde Hristiyanlığa yönelişi özgür bir seçimden çok, bedensel ve ruhsal bir çöküşün sonucu olarak betimler.