“Kısa söylenmiş bir şey, uzun uzun düşünülmüş pek çok şeyin meyvesi ve hasadı olabilir.”

Nietzsche bu aforizmasında yoğunluk ile uzun düşünme süreci arasındaki ilişkiyi işaret eder. Kısa bir ifade yüzeysel bir acelecilikten kaynaklanmaz; tersine uzun bir düşünülme sürecinin, elenmiş özünün dile gelmiş biçimidir. İyi bir kısalık vakit kaybı değil, düşünsel olgunlaşmanın sonucudur.

'Frucht und Ernte' yani meyve ve hasat imgeleri, düşüncenin zamanla büyüyen, biriken ve sonunda devşirilen bir şey olduğunu vurgular. Düşünce, olgunlaşmadan toplanan bir sebze gibi sert ve tatsız; yeterince beklendiğinde ise hasat kadar besleyici ve derin olabilir.

Bu söz, özellikle çağımızın hızlı tüketilen bilgi anlayışına karşı anlam kazanır. Çok sözün içinde kaybolan mesajlar yerine, az ve öz sözün ardındaki çabanın değerini gösterir. Nietzsche'nin kendisi de aforizma yazımını bu ilkeye dayandırır: uzun gözlemlerin ve düşüncelerin damıtılmış biçimi olarak kısa metinler üretmek.

Bu anlatı, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan 'Menschliches, Allzumenschliches' (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin ikinci cildinin 'Vermischte Meinungen und Sprüche' (Karışık Görüşler ve Özdeyişler) bölümünde, 127. aforizmadan alınmıştır. Nietzsche bu dönemde aforizma biçimini giderek daha bilinçli kullanmaya başlamış, uzun felsefi serimler yerine kısa ve yoğun ifadelere yönelmiştir. Bu söz, onun yazınsal yöntemini ve düşünce sürecine bakışını özetler niteliktedir.