“Korkarım Tanrı'dan kurtulamıyoruz, çünkü hâlâ gramere inanıyoruz [….].”

Nietzsche bu sözüyle, düşünme biçimimizin dilin yapısı tarafından ne kadar derinden belirlendiğini ima eder. Ona göre dilin grameri, özne-yüklem ilişkisi gibi yapılar zorunlu olarak bir 'eyleyen' fikrini dayatır. Her fiilin bir öznesi olması gerektiği düşüncesi, dünyadaki olayların arkasında da mutlaka bir fail, bir ilk neden ya da bir yaratıcı arama eğilimini doğurur. Böylece gramere duyulan inanç, Tanrı fikrinin zihinsel altyapısını oluşturur.

Nietzsche'nin daha geniş felsefesinde dil, gerçekliğin tarafsız bir aynası değil; onu belli kalıplara sokan, hatta çarpıtan bir araçtır. Bu yüzden 'gramere inanmak', aslında dilin kurduğu metafizik tuzağın farkında olmamak anlamına gelir. Tanrı'dan kurtulmayı isteyen modern insan bile, düşünmeye devam ettiği sürece bu dilsel alışkanlıkları sürdürür ve bu nedenle eski inanç biçimlerinin gölgesinden tam olarak çıkamaz.

Söz, bugünün okuruna dilin ve düşüncenin ilişkisini sorgulama çağrısı niteliği taşır. Bir inancı reddetmenin, o inancı mümkün kılan düşünce kalıplarını da fark etmeyi gerektirdiğini hatırlatır. Nietzsche'nin eleştirisi yalnızca dine değil, dünyayı açıklarken görünmez 'özneler' ve 'nedenler' uydurmaya yatkın her tür düşünce alışkanlığına yöneliktir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1889'da yayımlanan 'Putların Alacakaranlığı' adlı eserinin 'Felsefede "Akıl"' bölümünden alınmıştır. Nietzsche burada Batı felsefesinin dile ve gramere dayalı önyargılarını eleştirir; özellikle özne, neden ve töz gibi kavramların aslında dilin yapısından kaynaklandığını savunur.