“Kusursuz olanın bir oluş süreci geçirmemiş olması gerekir. - Biz, kusursuz olan her şeyde oluş sorusunu sormayı bir kenara bırakmaya alışığız; tersine, sanki sihirli bir dokunuşla topraktan fırlamış gibi, mevcut olandan keyif alırız.”

Nietzsche bu sözde, insanın kusursuz gördüğü şeyleri kökeni ve gelişim süreci açısından sorgulamaktan kaçınma eğilimini eleştirir. Kusursuzluk algısı, bir eserin veya varlığın nasıl oluştuğunu, hangi aşamalardan ve sancılardan geçtiğini görmeyi engeller. İzleyici, karşısındaki tamamlanmış ve mükemmel görünen sonuca hayranlık duyarken onun arkasındaki uzun süreci, hataları ve çabayı görmezden gelir. Nietzsche oluş sorusunu sormaktan kaçınmanın bir yanılsama yarattığını; kusursuz olanın sanki bir anda ve kendiliğinden ortaya çıkmış gibi algılandığını vurgular.

Bu düşünce, Nietzsche'nin felsefesinde merkezi bir rol oynayan 'oluş' (Werden) kavramıyla bağlantılıdır. Ona göre dünya ve içindeki her şey sürekli bir oluş halindedir; kalıcı, değişmez bir varlık fikri insan zihninin bir kurgusudur. Kusursuz gibi görünen şeylerin de aslında bir oluşumun sonucu olduğunu bilmek, Nietzsche için hem düşünsel bir dürüstlük hem de hayatın gerçekliğine uygun bir bakıştır.

Bugünün okuruna bu söz, başta sanat eserleri ve başarılı insanlar olmak üzere, kusursuz gördüğümüz her şeyin ardındaki görünmeyen süreci sormayı öğütler. Mükemmellik karşısındaki hayranlığın, onun gelişimini, emek ve yanılma evrelerini kabul etmekle daha derin bir anlayışa dönüşebileceğini hatırlatır.

Söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan 'Menschliches, Allzumenschliches' (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildindeki 145 numaralı aforizmadan alınmıştır. Nietzsche bu dönemde metafiziksel kesinliklere ve idealist felsefeye karşı bir tavır geliştirmiş, oluş ve süreç fikrini ön plana çıkararak insanın kökenlere dair düşünme alışkanlıklarını sorgulamıştır. Eserin aforizmaları bu eleştirel bakışın özlü ifadelerini içerir.